Echt een burn-out of verkeerde diagnose?

Vrouwen worden 2 keer zo vaak met een burn-out gediagnostiseerd dan mannen. Je komt thuis te zitten en krijgt vaak geen of de verkeerde hulp aangeboden. Er wordt misschien aan symptoom bestrijding gedaan maar helpen doet het niet echt. In het begin is je omgeving nog begripvol maar na een paar weken of maanden dan begint je werkgever toch echt aan je te trekken dat je weer aan het werk MOET. Maar hoe kun je weer gaan werken of überhaupt functioneren als de oorzaak van het probleem niet wordt aangepakt?



Hoooooi, klinkt het als ik ‘s ochtens naar het Hormooncentrum loop. Ik moet echt even twee keer kijken wie het is. Dan herken ik de vrouw. Ze straalt als een zonnetje en lacht van oor tot oor. Hoe anders was dit drie maanden geleden toen ze voor het eerst in ons Hormooncentrum kwam. Op haar eerste consult kwam ze met hangende schouders en een bijna onhoorbaar ‘hallo’ aan mijn spreektafel zitten.

Ik zie het niet meer zitten, zei ze met een zucht. Ik loop al een half jaar met een burn-out rond waar ik maar niet vanaf kom. Mijn huwelijk staat op klappen, we hebben het centrum voor jeugd en gezin ook al over de vloer en mijn werkgever vindt dat ik weer moet komen werken. Ik ben op en de wanhoop nabij.

Misschien vraag je je af wat vrouwen met dit soort klachten bij een Hormooncentrum komen doen. Het is mijn overtuiging en ervaring dat burn-out problemen veel vaker een hormonale oorzaak hebben dan dat het tussen de oren zit. Met name de neurotransmitters (ook wel gelukshormonen genoemd), spelen een enorm grote rol bij dit soort klachten. De vrouw gaat verder met haar relaas. " Het lijkt wel of niemand mij begrijpt. Zeker mijn man niet. Ik sta overal alleen voor en vandaag of morgen stamp ik hem buiten. Hij doet niets in het huishouden en is nog te beroert om mij te helpen met de kinderen." Ik vraag haar of zij het hem wel vraagt om te helpen. Even kijkt ze mij verbaast aan. “Dat ziet hij toch zelf ook wel dat ik hulp nodig heb?” Ik schiet in de lach en vertel haar dat mijn vriendin de stofzuiger midden in de woonkamer kan neerzetten met het idee dat ik hem dan wel ga gebruiken. Maar ik kan prima om de stofzuiger heen lopen of als het moet er zelfs overheen stappen. Mocht ik vinden dat dat ding echt in de weg staat, dan schop ik hem heel makkelijk gewoon aan de kant. “Je snapt toch wel dat ze dan wil dat je dan even de kamer moet stofzuigen?” Nope, zeg ik en met mij vele mannen niet. Natuurlijk wil ik de kamer stofzuigen als dat nodig is. Het enige wat ze hoeft te doen, is het te vragen. “Nou ja zeg, je bent toch geen klein kind? Ik vind dat mijn man dat zelf maar moet bedenken hoor.” Ik snap het, zeg ik. Maar wil je nu gelijk of geluk hebben? Het is even stil. Dan zegt ze: “Misschien ga ik het een keer proberen om hulp te vragen aan mijn man.” Maar wat is er aan mijn klachten te doen, vraagt ze. In het anamneseformulier had ze haar drie grootste klachten benoemd nl. 1. Vermoeidheid/uitgeput zijn 2. Somberheid 3. Zwaarlijvigheid Ik leg haar uit dat we eerst gaan meten hoe het gesteld is met haar celgezondheid. Dit omdat het onmogelijk is om iets blijvends aan haar gezondheid te doen, wanneer haar cellen geen of onvoldoende voedingstoffen op kunnen nemen. Daarnaast meet ik haar fysieke en mentale stressniveaus en meet ik hoe goed haar systeem tegen stress kan. Ik meet de elasticiteit van haar grote en kleine aderen en hoe goed haar aderen instaat zijn zichzelf schoon te houden. De resultaten zijn zeer slecht. Het grote voordeel van meten is dat we daarna een heel helder beeld hebben over waar het allemaal rammelt en wat er nodig is om snel verbeteringen te realiseren. Ik geef haar een aantal tips en adviezen over gezonde voedingstoffen die zij direct ter harte neemt en maak een afspraak voor over vier weken. Tijdens het tweede consult bespreken we alle testuitslagen en ze geeft aan dat het lijkt of dat ze meer helderder in haar hoofd is en dat ze zich iets energieker voelt. Schoorvoetend en met een klein lachje geeft ze toe dat ze nu meer aan haar man durft te vragen en dat hij ineens veel meer in huis doet. Na het consult geef ik haar nog een test mee die ze thuis kan maken. Twee weken later bespreken we de uitslag van deze test. Na deze test is het helemaal duidelijk waar de schoen wringt. Drie van haar vier belangrijkste neurotransmitterlevels zijn ver beneden pijl. Met waardes die zo laag zijn, is het gewoon onmogelijk om je lekker te voelen.


Vrouwen worden 2 keer zo vaak met een burn-out gediagnostiseerd dan mannen. Uit nader onderzoek blijkt dat het bij vrouwen veel vaker om een hormonaal disbalans gaat i.p.v. dat het tussen de oren zit.